Άγιος Νεκτάριος: Όλα νικιούνται να το θυμάστε αυτό

Άγιος Νεκτάριος: Είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε τον σκοπό της ζωής μας. Είναι εύλογο να αναρωτηθούμε τους λόγους για τους οποίους ήρθαμε σε αυτό τον κόσμο.

Πρέπει να προσέξουμε να μην στερηθούμε την μέλλουσα ζωή μας, προς χάριν της παρούσας. Δεν θα πρέπει να αμελήσουμε τον σπουδαίο σκοπό μας, προς τιμήν της βιοτικής φροντίδας και μέριμνας.

Η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή από μόνες τους, δεν φέρνουν τους επιθυμητούς καρπούς. Αυτές δεν είναι ο σκοπός της ζωής μας, αποτελούν τα μέσα για να πετύχουμε το σκοπό. Με αρετές πρέπει να στολίστε τις λαμπάδες σας.

Αγωνιστείτε ν’ αποβάλετε τα πάθη της ψυχής. Καθαρίστε την καρδιά σας από κάθε ρύπο και διατηρήστε την αγνή, για να έρθει και να κατοικήσει μέσα σας ο Κύριος, για να σας πλημμυρίσει το Άγιο Πνεύμα με τις θείες δωρεές. Παιδιά μου αγαπητά, όλη σας η ασχολία και η φροντίδα σ’ αυτά να είναι. Αυτά ν’ αποτελούν σκοπό και πόθο σας ασταμάτητο. Γι’ αυτά να προσεύχεστε στο Θεό. Να ζητάτε καθημερινά τον Κύριο, αλλά μέσα στην καρδιά σας και όχι έξω από αυτήν. Και όταν Τον βρείτε, σταθείτε με φόβο και τρόμο, όπως τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ, γιατί η καρδιά σας έγινε θρόνος του Θεού. Αλλά για να βρείτε τον Κύριο, ταπεινωθείτε μέχρι το χώμα, γιατί ο Κύριος βδελύσσεται τους υπερήφανους, ενώ αγαπάει και επισκέπτεται τους ταπεινούς στην καρδιά.

Τα σοφά λόγια του Αγίου Νεκταρίου, για την ζωή και τον σκοπό μας

Αν αγωνίζεσαι τον αγώνα τον καλό, ο Θεός θα σε ενισχύσει. Στον αγώνα εντοπίζουμε τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τα ελαττώματά μας. Είναι ο καθρέφτης της πνευματικής μας καταστάσεως. Όποιος δεν αγωνίστηκε, δεν γνώρισε τον εαυτό του. Προσέχετε και τα μικρά ακόμα παραπτώματα. Αν σας συμβεί από απροσεξία κάποια αμαρτία, μην απελπιστείτε, αλλά σηκωθείτε γρήγορα και προσπέστε στο Θεό, που έχει τη δύναμη να σας ανορθώσει. Μέσα μας έχουμε αδυναμίες και πάθη και ελαττώματα βαθιά ριζωμένα, πολλά είναι και κληρονομικά. Όλα αυτά δεν κόβονται με μία σπασμωδική κίνηση ούτε με την αδημονία και τη βαρειά θλίψη, αλλά με υπομονή και επιμονή, με καρτερία, με φροντίδα και προσοχή. Η υπερβολική λύπη κρύβει μέσα της υπερηφάνεια. Γι’ αυτό είναι βλαβερή και επικίνδυνη, και πολλές φορές παροξύνεται από το διάβολο, για ν’ ανακόψει την πορεία του αγωνιστή.

Είναι μακρύς ο δρόμος που οδηγεί στην τελειότητα και απαιτεί σύνεση και υπομονή. Να αντιμετωπίζετε με υπομονή τις πτώσεις σας. Να εύχεστε στο Θεό να σας δυναμώνει. Αφού γρήγορα σηκωθείτε, να τρέχετε και να μη στέκεστε, σαν τα παιδιά, κλαίγοντας και θρηνώντας απαρηγόρητα. Αγρυπνείτε και προσεύχεστε, για να μην μπείτε σε πειρασμό. Μην απελπίζεστε, αν πέφτετε συνέχεια σε παλιές αμαρτίες. Πολλές απ’ αυτές είναι και από τη φύση τους ισχυρές και από τη συνήθεια. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, και με την επιμέλεια νικιούνται. Τίποτα να μη σας απελπίζει.

Αχ Πατερα..

 Ένας νεαρός,στην γιορτή του πατέρα,πήγε τον πατέρα του σε ένα εστιατόριο, να απολαύσουν ένα όμορφο δείπνο. Ο πατέρας του ήταν αρκετά μεγάλος σε ηλικία και αδύναμος.

Καθώς έτρωγε ο ηλικιωμένος πατέρας με μικρές κινήσεις, του έπεσαν κάποια υπολείμματα φαγητού στο πουκάμισο και το παντελόνι του. Ο νεαρός πρόσεξε ότι οι υπόλοιποι πελάτες κοίταζαν τον πατέρα του με αηδία.

Αφού τελείωσαν και οι δύο το φαγητό τους, ο νεαρός βοήθησε τον πατέρα του να τον πάει στην τουαλέτα. Αφού μπήκαν με ήρεμες και αργές κινήσεις, ο νεαρός άρχισε να του καθαρίζει τα ρούχα και το πρόσωπο.Χαμογελώντας και ψιθυρίζοντας του είπε "θα σε κάνω κούκλο πατέρα". Έπειτα του χτένισε τα μαλλιά και του έβαλε τα καθαρά γυαλιά του.

Καθώς βγήκαν από την τουαλέτα όλα τα βλέμματα στράφηκαν επάνω τους. Βασίλευε βαθιά σιωπή.

Ο νεαρός πλήρωσε το φαγητό και λίγο πριν ξεκινήσουν για την έξοδο, ακούστηκε ένα δυνατό χειροκρότημα. Άναυδος ο νεαρός κοντοστάθηκε στο τραπέζι.Ενας ηλικιωμένος άντρας τον πλησίασε, του άπλωσε το χέρι και του είπε "συγχαρητήρια γιε μου, σήμερα πέρασες ένα μνήματο σε όλους τους γιούς μας και μία ελπίδα για κάθε πατέρα".

Μία από τις μεγαλύτερες τιμές που υπάρχουν, είναι να μπορούμε να φροντίσουμε τους ανθρώπους που μας μεγάλωσαν. Τους ΓΟΝΕΊΣ ΜΑΣ.

Καλημέρα όμορφε κοσμε μου. Χρόνια πολλά σε όλους τους πατεράδες του κόσμου.

Μπράβο παλικάρι μου

 Ο Σταύρος 12 ετών. Την προηγούμενη το απόγευμα έπαιζε με τους φίλους του σε ένα γιαπί κάπου στην Λάρισα και για κακή του τύχη έπεσε και διαπέρασε το σώμα του από καρωτίδα μέχρι αορτή ένας αιχμηρότατος σωλήνας. Ο Διευθυντής λοιπόν χωρίς άλλη σκέψη έφτασε κι αυτός μέσα στην νύχτα για να κάνει αυτό που του έλεγε η συνείδηση του. Το χειρουργείο του Σταύρου κράτησε πάνω από 20 ώρες…. Η προσπάθεια Υπεράνθρωπη απ’ όλους…. Το παιδί “ΕΦΥΓΕ” 3 φορές και το επανέφεραν άλλες τόσες. Ο Σπύρου με αλλοιωμένο από θυμό πρόσωπο αλλά απόλυτα συγκροτημένος φώναζε και έβριζε μέσα στο χειρουργείο “ΟΧΙ ΡΕ Π@ΤΗ ΧΑΡΕ,….ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΠΑΡΕΙΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ…” Η ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΑΡΟ….ΤΟΝ ΕΙΧΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ…ΤΟΝ ΕΒΡΙΖΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΦΤΥΝΕ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ….ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΟΙ ΗΧΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ……

Οχι ρε π@στη Χάρε δεν θα το πάρεις το παιδί.!

….Έφτασα κατά τις 07.00 το πρωί στο Χειρουργείο…ο Διευθυντής ήταν ήδη εκεί..
Κάπνιζε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο και όλα έδειχναν ότι δεν Είχε κοιμηθεί ούτε λεπτό…

Μιλούσε στο τηλ και φώναζε να έρθουν στο γραφείο του αναισθησιολόγοι…καρδιοχειρουργοί…αγγειοχειρουργοί….παιδοχειρουργοί και όποια ειδικότητα θα μπορούσε να βοηθήσει στο χειρουργείο που θα έκανε….

Εγώ φοιτήτρια …χωμένη σε μιαν άκρη να μην πολυφαίνομαι και το μόνο που είχα στο μυαλό μου ήταν πως θα κατάφερνα να μπω στο χργ του….να δω τον θρύλο να Ζωγραφίζει …
Να αρπάξουν τα μάτια και τα αυτιά μου όσα περισσότερα μπορούσαν απο τον Δάσκαλο….Ακόμη και σ’ αυτό όσο και μακρυά από Αυτον κι αν ήμουν….

Εγώ έπαιζα με τις σκέψεις και αυτός είχε μαζέψει περίπου 20 γιατρούς και σαν στρατηγός ζωγράφιζε ανατομικά στοιχεία σε κόλλες Α4 και αφού χώρισε χειρουργούς και νοσηλευτές σε ομάδες, άρχισε να εξηγεί ποια ομάδα θα μπει πότε ..Που και με ποιόν τρόπο στο μικρό σωματάκι του Σταύρου….

Ο Σταύρος Λοιπόν ….12 ετών…
Την προηγούμενη το απόγευμα έπαιζε με τους φίλους του σε ένα γιαπί κάπου στην Λάρισα και για κακή του τύχη έπεσε και διαπέρασε το σώμα του απο καρωτίδα μέχρι αορτή ένας αιχμηρότατος σωλήνας….

Δεν θέλω να αναφερθώ σε άλλες περιγραφές της βλάβης και του τραύματος……

Άρχισε η μεγάλη περιπέτεια του…
Απο νοσοκομειο σε νοσοκομειο…..
Λαρισα….Κατερινη….Αχεπα….
Μεχρι που Σχεδόν με τις τελευταίες του Αναπνοές τον έφεραν μέσα στην νύχτα στο Παπανικολάου…

Γιατί απλά, …. Αν δεν μπορούσε να τον Σώσει ο Σπύρου τότε δεν μπορούσε Κανείς….
ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Η ΑΛΗΘΕΙΑ…..

Ο Διευθυντής λοιπόν χωρίς άλλη σκέψη έφτασε κι αυτός μέσα στην νύχτα για να κάνει αυτο που του έλεγε η συνείδηση του.

Το χειρουργείο του Σταύρου κράτησε πάνω από 20 Ώρες….
Η προσπάθειά Υπεράνθρωπη απ’ όλους….
Τι παιδί “ΕΦΥΓΕ” 3 φορές καί τό επανέφεραν άλλες τόσες

Ο Σπύρου με αλλοιωμένο από θυμό πρόσωπο αλλά απόλυτα συγκροτημένος φώναζε και έβριζε μέσα στο χειρουργείο “ΟΧΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΧΑΡΕ,….ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΠΑΡΕΙΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ…”

Η ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΑΡΟ….

ΤΟΝ ΕΙΧΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ…
ΤΟΝ ΕΒΡΙΖΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΦΤΥΝΕ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ….

ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΟΙ ΗΧΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ……

ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΑΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΧΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟ ΩΡΑΡΙΟ ΜΑΣ….ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ…
ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ….

ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ ΠΙΑ…ΚΑΤΑΚΟΠΟΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ…ΜΟΛΙΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ….

ΠΗΓΑΜΕ ΟΛΟΙ ΒΟΥΒΟΙ ΣΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΣΤΟΛΕΣ…
ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΜΑΣ ΡΟΥΧΑ ΚΑΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ….
ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΕΦΕΥΓΕ ΑΚΟΜΗ….
ΟΛΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΤΟΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΝΑ ΝΤΥΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ…ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ ΟΛΟΙ…

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΖΗΣΕΙ…..
ΟΛΟΣ Ο ΟΡΟΦΟΣ ΗΤΑΝ ΓΕΜΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟ….ΑΣΘΕΝΕΙΣ…ΣΥΝΟΔΟΙ…ΚΑΜΕΡΕΣ…ΑΣΧΕΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ….

ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΟΡΘΙΑ…ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΡΗΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΚΛΑΜΜΑ….
ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΤΙΠΟΤΑ….ΜΑΣ ΠΛΗΣΙΑΣΕ….ΠΗΓΕ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ….ΔΕΝ ΤΟΥ ΜΙΛΗΣΕ…
Η ΣΙΩΠΗ ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΜΑΧΑΙΡΙ…..

ΕΠΕΣΕ ΣΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΦΙΛΑΕΙ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ….
ΟΧΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ…..ΤΟΥ ΦΙΛΟΥΣΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΨΕΛΛΙΣΕΙ ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟ ‘”ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ…..ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ….”

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΕΙΧΕ ΖΗΣΕΙ ΧΑΡΗ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΗ ΜΕΤΕΓΧΕΙΡΗΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ….

ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΥΓΙΕΣ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙ…ΚΑΙ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙ ΠΟΤΕ ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΧΑΡΙΣΕ Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ……

ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ.!

ΥΓ.
Γιατρέ, θα ΖΕΙΣ για πάντα μέσα στα όνειρα μας & θα αποτελείς το κίνητρο για την εξέλιξη μας. Μακάρι να είχα την τύχη να σε γνώριζα

Μαρία Ρουμελη

George Fountoulis

Πηγή: delis-cafe.webnode

 ΕΠΕΙΔΉ ΑΎΡΙΟ ΚΆΠΟΙΟΙ - ΕΣ ΈΧΟΥΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΊΣΕΙ ΝΑ ΠΆΝΕ ΝΑ ΜΠΟΛΙΑΣΤΟΥΝΕ ΤΟ ΒΆΖΩ ΤΟ ΠΑΡΑΚΆΤΩ ΛΙΝΚ ΑΠΟ ΈΝΑΝ ΦΊΛΟ ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΟΥΝ. ΚΑΛΗΝΎΧΤΑ...

ΠΡΟΣΟΧΗ !

Συνεχίζουν να πληθαίνουν τα περιστατικά ανθρώπων που έρχονται στο φαρμακείο και που έχουν καταστραφεί απο τα "εμβόλια", κι ειδικά στις γυναίκες..

Απο τα δεκάδες περιστατικά θα σταθώ σε 3..

1) Γυναίκα 20 χρονών ήρθε για rapid, με ενημέρωσε οτι είναι εμβολιασμένη και με τα 3 "εμβόλια" χωρίς να τη ρωτήσω..

Μετά απο ερώτησή μου γιατί κάνει rapid, μου είπε οτι πρέπει να πάει στο νοσοκομείο..

Γιατί έκανες τα "εμβόλια" τη ρωτάω ??

Καμία απάντηση...

Τυχερή είσαι της λέω, που δεν έπαθες και τίποτα..

Ε εκεί ξεκίνησε ένας χείμαρρος...

ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΑ μου λέει..

Μετά τη 2η δόση, κι ενώ πάντα ο ορμονικός μου κύκλος ήταν ρολόι, απο τότε δεν έχει φτιάξει..

Πήρα ορμόνες, πήρα ό,τι φάρμακο μπορείς να φανταστείς αλλά ο κύκλος μου είναι ακατάστατος..

-Και γιατί έκανες την 3η δόση ???

Γιατί με πίεσε η γυναικολόγος μου...!!!!!!!

2) Γυναίκα 34 ετών, μητέρα 2 παιδιών, χωρίς ιστορικό ασθενειών ή χρήσης φαρμάκων, μετά τη 2η δόση άρχισε να αισθάνεται αρρυθμίες..

Επισκέφτηκε καρδιολόγο, της έβαλε holter ρυθμού όπου κι έγινε η διάγνωση κολπικής μαρμαρυγής η οποία επιμένει ως σήμερα κι άρα έχει επιπέσει σε χρόνια μορφή...

ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΑ είπε κι αυτή....!!!!!!!

Σε μια κρίση αυτοσαρκασμού, είπε: "Έκτος απο τον άντρα μου, έχω παντρευτεί και το inderal ( propranolol )"

Το οποίο inderal δε με πιάνει πάντα κι έχω συνέχεια παροξυσμούς...

-Τα παιδια σου λέω τα "εμβολίασες" ???

-Ευτυχώς όχι, αν κι ο παιδίατρος ΕΠΕΜΕΝΕ οτι πρέπει να τα "εμβολιάσω"

-Την 3η δόση θα την κάνεις ??

-ΟΧΙ...

Μακάρι

Σχόλιο: To inderal δεν είναι το καταλληλότερο φάρμακο για την κολπική μαρμαρυγή..

3) Γυναίκα 28 ετών....Να μην τα πολυλογώ..

Μετά την 3η δόση δεν της έχει εμφανιστεί περίοδος εδώ και 5 μήνες..Αμηνόρροια

Κοινό όλων των ανωτέρω και των κατωτέρω, είναι οτι κανένας δε συμπλήρωσε ΚΙΤΡΙΝΗ ΚΑΡΤΑ για αναφορά των ανεπιθύμητων ενεργειών..

Άλλα περιστατικά που μας έχουν πεί στο φαρμακείο, είναι:

-Θρομβώσεις

-Περικαρδίτιδες

-Παραλύσεις ( με τη χειρότερη να είναι ανθρώπου που παρέλυσε ΠΛΗΡΩΣ 3-4 μέρες μετά τη 3η δόση, είναι σε κέντρο αποκατάστασης εδώ κι 6 μήνες και δεν έχει ΚΑΜΙΑ βελτίωση )

-Σοβαρή απορρύθμιση σακχαροδιαβητικών

-Συνεχείς εξάρσεις σε ασθενείς με αυτοάνοσα που πριν τους "εμβολιασμούς" είχαν τα αυτοάνοσα σε καταστολή με κατάλληλη φαρμακοθεραπεία..

-Καρδιακές Αρρυθμίες σε νέους ανθρώπους ( πλην του περιστατικού που περιγράψαμε )

- Επώδυνη εμμένουσα λεμφαδενοπάθεια άγνωστης αιτίας σε 15χρονο..

-Και πολλά άλλα..

Αυτά βέβαια δεν ακούγονται στην τηλεόραση, κι εφόσον δεν συμπληρώνονται κίτρινες κάρτες, δεν φαίνονται ούτε στις επιστημονικές δημοσιεύσεις, με αποτέλεσμα τα "εμβόλια" να εμφανίζονται ως ασφαλη !!!!!!!

Ernestos Ernestos

Grigoris Petrakos

 Ο μετανθρωπισμός έχει αρχίσει να συμβαίνει.

Όσοι πιστεύουν ότι τα διακύβευμα αυτή τη στιγμή είναι ο πόλεμος, η "πανδημία", οι εκλογές, τα μέτρα, η υγεία, η βενζίνη και το ρεύμα αφήνουν τον εαυτό τους πλήρως ανοχύρωτο.

Το διακύβευμα είναι η απώλεια της ανθρώπινης ψυχής. Της ψυχής που ανθρωπάκια σαν τον Σουάμπ, το Χαράρι και την παρέα τους προσπαθούν με περισσή ειρωνία να πείσουν τους υπήκοους της Νέας Τάξης ότι δεν υπάρχει.

Απευθύνομαι αποκλειστικά σε όσους ξέρουν ότι έχουν ψυχή ή έστω ψυχανεμίζονται μια σύνδεση μαζί της.

Προστατεύστε την ψυχή σας.

Προστατεύστε ότι πνευματικό υπάρχει μέσα σας.

Ερευνήστε την καταγωγή σας και θυμηθείτε τί είστε. Και μετά συμπεριφερθείτε ως τέτοιοι.

Συμπεριφερθείτε ως άνθρωποι.

Όχι για μια καλύτερη ζωή.

Όχι για τη νίκη.

Όχι για να εκδικηθείτε τα τέρατα που μας καταδυναστεύουν.

Αλλά γιατί αυτό είναι το σωστό.

Και μην σας μπερδεύουν οι σοφιστές που εδώ

θα ρωτήσουν "και ποιό είναι το σωστό;"

Ή ακόμα χειρότερα θα πουν "το σωστό είναι υποκειμενικό για τον καθένα".

Το σωστό για τον άνθρωπο είναι ένα.

Η Αλήθεια για τον άνθρωπο είναι μια.

Για τον άνθρωπο. (όχι για όλους)

Και είναι εγγεγραμμένη μέσα του.

Η ουσία του ανθρώπου είναι να είναι συνάνθρωπος. Και ο τρόπος να το θυμηθεί και

να το καταφέρει είναι το γνώθι σαυτόν,

η αποταύτιση από το Εγώ και η άσκηση των αρετών του.

Όποιος στο εξής θα προσπαθεί απλά να προστατεύσει τα υλικά του συμφέροντα, τη δουλίτσα του, το μικρόκοσμό του, θα χάσει το μοναδικό πράγμα που στ αλήθεια είναι δικό του.

Το μοναδικό πράγμα που έχει αξία.

Και θα το χάσει για πάντα...

Κάνουμε το σωστό, καθε μέρα κάθε στιγμή.

Όχι για το αποτέλεσμα. Αλλά γιατί είναι

ο μόνος τρόπος να μείνουμε άνθρωποι.

Ο μόνος τρόπος να μην χάσουμε την ψυχή μας.

Ο μόνος τρόπος να μη συμπεριληφθούμε στο μετανθρωπισμό που υλοποιείται.

 

Ο Λάζαρος αναστήθηκε, γύρισε από τους νεκρούς, αλλά δεν μίλησε ούτε γέλασε ποτέ από τότε: Όσα είδε που το ερμήνευσαν μόνο οι ποιητές

Σάββατο του Λαζάρου σήμερα κι ανοίγει η Ωραία Πύλη της Μεγαλοβδομάδας. Ο Λάζαρος αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη, (στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη και όχι του Λουκά – άλλος Λάζαρος εκείνος) και είναι φίλος και μαθητής του Χριστού, ο οποίος «ηγέρθη εκ νεκρών»…

«Κάτωχρος κι εξαντλημένος ο Ιησούς στάθηκε κοντά στον τάφο. «Λάζαρε, βγες έξω» φώναξε. Όλοι περίμεναν. Κι ο φτωχός νεκρός που ένιωσε ότι εδώ στον τάφο του παίζεται η τύχη του κόσμου, τι να ’κανε; Η γη είχε χαθεί, πώς θ’ άφηνε χωρίς ανάσταση έναν ολάκερο ουρανό;»… Είναι οι στίχοι του Τάσου Λειβαδίτη για τον Λάζαρο, τον θνητό Λάζαρο που ο Χριστός ανέστησε. Λάζαρος, ο άνθρωπος που κατά την Καινή Διαθήκη, είναι εκείνος που πήγε, είδε, γύρισε, αλλά δεν μίλησε…

Ο Λάζαρος ο επονομαζόμενος και Δίκαιος ή Τετραήμερος, αρρώστησε βαριά και πέθανε, σε ηλικία 30 χρονών (Ιωάννου ια’ 1-44).
Οι Γραφές αναφέρουν ότι, οι αδελφές του Λάζαρου ειδοποίησαν τον Ιησού ο οποίος βρισκόταν στη Γαλιλαία ότι ο φίλος του «ασθενεί βαρέως».
Στους μαθητές του, ο Ιησούς, είπε ότι ο φίλος του κοιμήθηκε και ότι θα μεταβεί στη Βηθανία για να τον ξυπνήσει. Όταν έφθασε στη Βηθανία με τους μαθητές του, η Μαρία, η αδελφή του Λαζάρου, του παραπονέθηκε ότι αν ερχόταν εγκαίρως δεν θα πέθαινε ο αδελφός της.
Ο Ιησούς δάκρυσε και ζήτησε να τον οδηγήσουν στον τάφο: Ένα σπήλαιο φραγμένο με ογκώδη λίθο. Παρότι προειδοποιήθηκε ότι, η οσμή θα ήταν ανυπόφορη, περίμενε να ανοίξει η είσοδος του τάφου και υψώνοντας φωνή μεγάλη είπε: «Λάζαρε δεύρο έξω!». Ο Χριστός ανάστησε τον Λάζαρο τέσσερις ημέρες μετά τον θάνατό του -εξού και ο χαρακτηρισμός «Τετραήμερος».

«Ω ναι, δεν έπρεπε στο «Δεύρο έξω» να υπακούσω μα την ειρηνική μου οδό αποσύνθεσης ν’ ακολουθήσω ταπεινά, σαν τους κοινούς θνητούς. Τώρα σε τι Δευτέρα Παρουσία να πιστέψω σε τι ανάσταση νεκρών ανάμεσα σ’ εξαίρεση ζωής και στον κανόνα του θανάτου;» γράφει ποιητής ο Τάκης Βαρβέρης

Τριαντά χρόνια και γέλασε μια φορά ο Λάζαρος

Ο Λάζαρος έζησε άλλα 30 χρόνια μετά την έγερσή του. Οι παραδόσεις τον θέλουν σκυθρωπό και αγέλαστο στη ζωή που έζησε μετά την ανάστασή του, και αυτό οφειλόταν – λέγεται – στα όσα είχε δει κατά την τετραήμερη παραμονή του στον Άδη. Οι ίδιες παραδόσεις αναφέρουν ότι δεν γέλασε ποτέ στη ζωή του παρά μία φορά, όταν είδε κάποιον να κλέβει ένα πήλινο αγγείο και σχολίασε: «το ένα χώμα κλέβει το άλλο»! Κατά τις παραδόσεις, ο Λάζαρος, εκοιμήθη στην Κύπρο το έτος 63 μ.Χ. σε ηλικία 60 ετών και ο τάφος του στην πόλη των Κιτιέων έγραφε: «Λάζαρος ο τετραήμερος και φίλος του Χριστού».

Τι είδε όμως ο Λάζαρος; Είδε κάτι; Ή όχι; Αν ναι, τι ακριβώς και γιατί δε μίλησε; Η σιωπή του, κρότος στα ευαγγελικά κείμενα.

 *Στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, ένας στρατιώτης έγραψε στον διοικητή του:

Κύριε διοικητά, έχω θάψει το όπλο μου στις ρίζες ενός δένδρου στο δάσος.

Δεν θέλω να είμαι πλέον στρατιώτης και δεν πήρα αυτή την απόφαση λόγω του φόβου του θανάτου.

Αγαπώ την οικογένειά μου και τα δύο παιδιά μου. Αυτό είναι αλήθεια.

Χθες σκότωσα έναν στρατιώτη του εχθρού. Με τα ίδια μου τα χέρια, έψαξα τις τσέπες του μήπως βρω τίποτα πολύτιμο. Αλλά τι βρήκα;

Ένα γράμμα που προφανώς είχε παραλήπτη τον άνθρωπο που είχα σκοτώσει λίγο πριν:

«Αγαπημένε μου μπαμπά από την μέρα που έφυγες σε περιμένω κάθε μέρα, από το πρωί μέχρι να δύσει ο ήλιος. Προσεύχομαι στο Θεό να γυρίσεις πίσω και αυτή τη φορά μπαμπάκα μου, θα σε κρατήσω σφιχτά και δεν θα σε αφήσω να γυρίσεις πίσω στα πεδία των μαχών.»

Κύριε διοικητά, από χθες άφησα αυτό το παιδί σε μια ατελείωτη αναμονή ...

Γαμώ τον πόλεμό σας……….